ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΑΛΠΑΡΕΙ

ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΑΛΠΑΡΕΙ
"Σ'αυτό το ταξίδι που μαζί ξεκινήσαμε, ναύτες απαίδευτοι σε μπάρκο γενναίο, όλα με άγνωστα νερά θα μας μοιάζουν"

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Berlin 1989

Ποτάμι το πλήθος κυλάει στο δρόμο
Χτυπάει το στήθος σε άτακτο χρόνο
Καυτός ο αέρας - καίνε τα μάτια
Όλα απόψε θα γίνουν κομμάτια



Πέφτει το βέλος - φτάνει το τέλος
με μια κιθάρα που αλυχτά
Ένα κορίτσι βγαίνει απ’το πλήθος
σηκώνει τα χέρια και τραγουδά

Ένας στρατιώτης μ' αστέρια στο στήθος
στέκει χαμένος και την κοιτά
Πού πήγαν αυτοί που σκοτώσαν το ήθος;
Αφήνει το πόστο και βγαίνει μπροστά

Φώτα στο πλήθος, επάνω στο τείχος
σπάνε το μίσος μ’ένα σφυρί
Αλλόκοτος ήχος - γκρεμίζεται ο μύθος
κι ο πρώτος του λίθος γυρνάει στη γη

Σε είκοσι χρόνια θα βγουν στα μπαλκόνια
και θα σου πούνε με πόζα και ύφος
πως ήταν αυτοί που ρίξαν το τείχος
μα μέσα στο πλήθος ήσουν κι εσύ

Δεν υπάρχουν σχόλια: