
δροσιά πρωινού
από χρόνο πολύ μακρινό
μου θύμισες εμένα.
Με βλέμμα ανέμελο
-η γη θα γυρίζει για πάντα -
χωρίς μάταιες σκέψεις
όλα είναι τόσο απλά με σένα.
Όσο απλά με φιλάς,
Όσο απλά με κρατάς.
Είχα ξεχάσει πώς είναι
να ζεις τη στιγμή
Μια στιγμή – μια ζωή – ένα βλέμμα.
Αναμμένο ηφαίστειο
που λιώνει στο χώμα -
μόνο ένα σώμα , μόνο ένα σώμα
το δικό σου, το δικό μου
στο στρώμα.
Δε θα ‘ναι για πάντα
Ας είναι για τώρα,
Έστω μια ώρα, έστω μια ώρα,
Τα γλυκά τα δικά σου τα δώρα.
Manos Hadjidakis / New York Rock & Roll Ensemble - "Noble Dame"
1 σχόλιο:
Ορισμένες φορές αυτή η μια ώρα πονάει για πάντα...
Δημοσίευση σχολίου