ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΑΛΠΑΡΕΙ

ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΣΑΛΠΑΡΕΙ
"Σ'αυτό το ταξίδι που μαζί ξεκινήσαμε, ναύτες απαίδευτοι σε μπάρκο γενναίο, όλα με άγνωστα νερά θα μας μοιάζουν"

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

"Σ' αυτή τη χώρα"





Στίχοι: Τάμμυ Τσέκου
Mουσική, ερμηνεία: Απόστολος Ρίζος

Σ’ αυτή τη θάλασσα που στέρεψε η ελπίδα
άμμος σηκώνεται καυτή και μας σαρώνει
ανάσα δράκου τον αέρα μας στεγνώνει
σκίζει ο άνεμος τη μόνη μας σελίδα.

Σ’ αυτή τη χώρα που τη σκέπασε το χιόνι
χώμα δε βρίσκει τριαντάφυλλο να ζήσει
σε μια φωλιά γυρίζει η άνοιξη ν’ ανθίσει
και βρίσκει μέσα πεθαμένο χελιδόνι.

Σ’ ένα κουτί κοιμάται απόψε η ιστορία
μην την ξυπνήσετε και κάντε ησυχία
σ’ ένα δωμάτιο στο απέναντι μπαλκόνι
ένα ρολόι που χτυπάει με σκοτώνει.

Αυτή η μάνα που μας στέρησε το γάλα
θέλει με δάκρυ να ποτίσει την αυλή της
θέλει με αίμα να δροσίσει το κορμί της
κι όταν της δώσεις όλα αυτά, ζητάει κι άλλα.

Σ’ αυτή τη χώρα που τη σκέπασε το χιόνι
χώμα δε βρίσκει τριαντάφυλλο να ζήσει
σε μια φωλιά γυρίζει η άνοιξη ν’ ανθίσει
και βρίσκει μέσα πεθαμένο χελιδόνι.

Σ’ ένα κουτί κοιμάται απόψε η ιστορία
μην την ξυπνήσετε και κάντε ησυχία
σ’ ένα δωμάτιο στο απέναντι μπαλκόνι
ένα ρολόι που χτυπάει με σκοτώνει.

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Γυμνός σ'ένα παγκάκι

Xωρίστηκαν με ουρλιαχτά έξω από ένα θάλαμο αερίων τον Απρίλιο του ‘43. Εκείνη κουνούσε το χέρι και του φώναζε να μη φοβάται, μέχρι που η πόρτα έκλεισε με μια βαριά στρόφιγγα και τη ρούφηξε για πάντα μέσα της.  Ήταν η τελευταία φορά που την είδε. Αδύνατη, χλωμή, τρομαγμένη.

Όταν τέλειωσε ο πόλεμος και γύρισε στη Θεσσαλονίκη, γνώρισε πολλές μαμάδες. Φρόντισε γι’ αυτό η Επιτροπή Πρόνοιας  για τον επαναπατρισμό των αιχμαλώτων.  Όλες όμως ήταν μαμάδες για λίγο - καμιά δεν τον άντεχε για πολύ. «Αυτό το παιδί είναι τρελό», «διχασμένη προσωπικότητα», «αναξιόπιστος και ψεύτης». Κρυφάκουγε πίσω από τις πόρτες του ορφανοτροφείου που τον επέστρεφαν οι ανάδοχοι γονείς. Εκείνος, τσιμουδιά όταν τον ρωτούσαν οι καλόγριες τα καθέκαστα.  Κι έπειτα, ξύλο με τη βίτσα, όρθιος τιμωρία στο πλυσταριό, νηστικός ως την άλλη μέρα. Αλλά ποτέ δε μαρτύρησε. 
Στα 18 το ‘σκασε. Οι εφημερίδες βοούσαν για μέρες για το βιασμό μιας 30χρονης και το στραγγαλισμό μιας μεσόκοπης  – και οι δύο είχαν βρεθεί στο ίδιο πάρκο, νεκρές, μέσα σε λίγες μέρες. Την τρίτη φορά τον έπιασαν. Οι συγγενείς των θυμάτων - όλες αγαπημένες γυναίκες  κάποιων – τον έφτυναν καθώς περνούσε σκυφτός από μπροστά τους στο δικαστήριο. Δεν είπε ποτέ λέξη. Οι δικαστές  αποφάνθηκαν ότι πρόκειται απλά για έναν παρανοϊκό μισάνθρωπο και τον έστειλαν στο τρελάδικο. Οι γιατροί είπαν ότι δεν παίρνει θεραπεία και τον έκλεισαν σε ένα κελί, μόνο του. Κανείς δεν ήθελε επαφή μαζί του. Για μήνες και χρόνια, δε μίλησε σε κανέναν.
Πριν από τρεις μήνες, τον άφησαν ελεύθερο. Έναν αδύνατο και ανήμπορο γέρο. Τον είδαν χθες στην Πανεπιστημίου την ώρα που ξύπνησε γυμνός, σε ένα παγκάκι. Με μια μορφή σαν μικρού παιδιού. Αδύνατο, χλωμό, τρομαγμένο. Ούρλιαζε: «Μαμά, μη μ’ αφήνεις».
Τάμμυ Τσέκου
Οκτώβριος 2012

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Δειλινό


Κλειστό παράθυρο
απ΄έξω πέρασε
μικρή ζωή που μας προσπέρασε

Το σπίτι άδειο
ένα ναυάγιο στην πλημμύρα του κόσμου
κι άρωμα δυόσμου

σ’ενα φιλί που μου’χες δώσει μια φορά
και μ’ είχες σώσει -
σ’ είχα προδώσει

Η μέρα νύχτωσε
και με ξενύχτησε ένα σκυλί στο δρόμο
που αλλύχτησε

Χτυπάει το τζάμι
ποιος να'ναι - δεν περιμένω κανέναν τέτοια ώρα
ίσως η μπόρα

Ποιος δε φοβάται
το δειλινό που δεν αργεί
κι αιμορραγεί

Σε κάθε χτύπο
του ρολογιού είν’ η καρδιά ενός παιδιού
που αιμορραγεί-
μπροστά στο δειλινό

Είμαι εδώ


Είμαι ουρανός
και είσαι η γη
μια συννεφιά
πριν έρθει βροχή

Είμαι σταυρός
κι εσύ το καρφί
εγώ είμαι λόφος
κι εσύ η κορφή

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,
γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ

Είσαι φωνή
και είμαι σιωπή
για να σ’ακούω
σαν προσευχή

Είσαι το φως
και είμαι η σκιά
όταν νυχτώνει
να μπαίνεις μπροστά

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,
γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ

Είσαι ο στίχος
κι εγώ μουσική
σε ένα τραγούδι
χωρίς λογική

Είμαι παιδί
και είσαι κρυφτό
σε ένα παιχνίδι
που ήταν γραφτό

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,
γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ

Είμαι εδώ
όπως και χθες
θα είμαι εδώ
αρκεί να το θες

Είμαι εδώ
κι όταν αργείς
θα περιμένω
ώσπου να ’ρθείς

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,
γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ







Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Εξαφανίζομαι

Όλοι περνάνε, παραμερίζουν,
με προσπερνάνε, δε με γνωρίζουν
εξαφανίζομαι

Όσα θυμάμαι με βασανίζουν
όσα ξεχνάω με φυλακίζουν
κι όλο βυθίζομαι

Βγαίνω απ’ έξω απ΄τη ζωή μου,
σαν αυταπάτη καυτής ερήμου
εξανεμίζομαι

Δεν έχω χρόνο για άλλες στάσεις
σε πουλημένες επαναστάσεις
με συνηθίζουνε

Και όσοι λένε πως θα με σώσουν
θα μ’αγοράσουν - δε θα πληρώσουν
μα δε χαρίζομαι


Στίχοι: Τάμμυ Τσέκου

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Η μοναξιά των δύο



Άδεια τα βράδια,
σκόρπια σημάδια
τις τύχες μας κρατάνε

Κι όταν νυχτώνει
στ’όνειρο μόνοι
οι δυο μας προχωράμε


Δεν είπες κάτι,
κάτι ν’αλλάξει
απ΄όσα μας πονάνε

Διπλό σεντόνι
κι εγώ πιο μόνη
μαζί σου να κοιμάμαι

Τη μοναξιά των δύο
σ΄ένα διπλό κρεβάτι
το ξέρεις πως φοβάμαι

Τα άδεια βράδια
στον καναπέ μου μόνη
θέλω να κοιμάμαι

Τη μοναξιά των δύο
σ΄ένα διπλό κρεβάτι
το ξέρεις πως φοβάμαι

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Το μπάρκο του έρωτα

Ταξίδι θα φύγω με άγνωστη πλεύση
κι αν θέλω στο τέλος να έχω μια γεύση
θα ’ναι το αρμυρό το φιλί σου

Κι αν έχει στεριές με σένα να ζήσω
ψυχή μου την άβυσσο δε θα μετρήσω
μαζί σου τους κάβους θα λύσω

Και όταν το κύμα ζητάει το κορμί μου
στον άγριο αέρα να μείνεις μαζί μου
στα ρέλια σφιχτά να με δέσεις

Αυτό το ταξίδι μαζί ξεκινήσαμε
ναύτες απαίδευτοι σε μπάρκο γενναίο
Σ’αυτό το ταξίδι το χρόνο τον σβήσαμε
στο άγνωστο ζήσαμε, κι ήταν ωραίο

Κι αν φοβηθείς τις σκιές, μην τρομάξεις
μες στις σπηλιές σου φωτιές να ανάψεις
στους τοίχους για μένα να γράψεις

Ξημέρωμα φεύγω για νέα ταξίδια
στην πλώρη μου έχω καινούργια πυξίδα
να βγω στα πελάγη του έρωτα

Αυτό το ταξίδι μαζί ξεκινήσαμε
ναύτες απαίδευτοι σε μπάρκο γενναίο
Σ’αυτό το ταξίδι το χρόνο τον σβήσαμε
στο άγνωστο ζήσαμε, κι ήταν ωραίο

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Ακροβάτης

Σαν ακροβάτης
νομίζεις θα πετάξεις
μα δίχτυα σε κρατάνε
Σαν ακροβάτης
δε θέλεις να κοιτάξεις
στην άκρη που πατάμε

Επαναστάσεις
κρατώντας αποστάσεις
απ΄όσα μας πονάνε
και πριν περάσεις
του φόβου τις διαβάσεις
τα πόδια σου γλυστράνε

Σε ένα σύρμα ισορροπία
και η ζωή μας ουτοπία
σταθερά

Κλεμμένες φράσεις
σε νέες παραστάσεις
και κόλπα που πουλάνε
Στις τρεις διαστάσεις
στις ίδιες καταστάσεις
τα βράδια μας περνάμε

Σαν ακροβάτης
δεν ξέρεις πώς να φτάσεις
στα ύψη που κοιτάμε
Ζητάς προφάσεις
και τρέχεις να προφτάσεις
τα χρόνια που κυλάνε

Σε ένα σύρμα ισορροπία
και η ζωή μας ουτοπία
σταθερά

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

Berlin 1989

Ποτάμι το πλήθος κυλάει στο δρόμο
Χτυπάει το στήθος σε άτακτο χρόνο
Καυτός ο αέρας - καίνε τα μάτια
Όλα απόψε θα γίνουν κομμάτια



Πέφτει το βέλος - φτάνει το τέλος
με μια κιθάρα που αλυχτά
Ένα κορίτσι βγαίνει απ’το πλήθος
σηκώνει τα χέρια και τραγουδά

Ένας στρατιώτης μ' αστέρια στο στήθος
στέκει χαμένος και την κοιτά
Πού πήγαν αυτοί που σκοτώσαν το ήθος;
Αφήνει το πόστο και βγαίνει μπροστά

Φώτα στο πλήθος, επάνω στο τείχος
σπάνε το μίσος μ’ένα σφυρί
Αλλόκοτος ήχος - γκρεμίζεται ο μύθος
κι ο πρώτος του λίθος γυρνάει στη γη

Σε είκοσι χρόνια θα βγουν στα μπαλκόνια
και θα σου πούνε με πόζα και ύφος
πως ήταν αυτοί που ρίξαν το τείχος
μα μέσα στο πλήθος ήσουν κι εσύ

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Έτσι άξιζε να ζήσω

Τόλμησα
τη ζωή όπως την είχα ονειρευτεί την όρισα
χώρισα
ότι με κράταγε στη γη δε χώρεσα

Χάθηκα
και τη στιγμή που νόμιζα χαμένη άδικα
έκλαψα
για όσα πόνεσαν - για όσα έθαψα

Μα μόνο έτσι άξιζε να ζήσω
να φτάσω πάλι στην αρχή και να γυρίσω
ν’ανέβω ως τον ουρανό και να ζητήσω
να μ’αγαπήσουν - και ν’αγαπήσω

Κράτησα
κι όσες φορές τη μοναξιά μου γιάτρεψα
λάτρεψα
κι αυτά που ξόδεψα κι αυτά που χάρισα

Μα μόνο έτσι ήθελα να ζήσω
κι αν φτάσω πάλι στην αρχή για να γυρίσω
θ’ανέβω ως τον ουρανό και θα ζητήσω
να μ’αγαπήσουν - να μ'αγαπήσω

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2009

Τα δυο τους σώματα




Τα δυο τους σώματα
σ’ενα ντιβάνι
μοιάζουν μ’απάνεμο
μικρό λιμάνι
στην άγρια θάλασσα

Χιλιάδες χρώματα
σ’ένα γαλάζιο
φύγαν το σούρουπο
και θα ‘ρθουν αύριο
γεμάτα αρώματα

Κλείνουν τα ρήγματα
μες στο σκοτάδι
χάδι είναι οι λέξεις τους
κι έρχεται βράδυ
γεμάτο αινίγματα

Τα ξημερώματα
θα ψιθυρίσουν
όλα τα λάθη τους
να συγχωρήσουν
στα δυο τους σώματα

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009

Αστροπαλιά





Γλυκιά του πέλαγου αρμύρα
μου δρόσιζε τα χείλια
Εσύ κοιτούσες στο νοτιά
και μάζευες κοχύλια

Ψηλά στης Χώρας το πεζούλι
ασάλευτοι οι μύλοι -
σαν πετρωμένοι ναυαγοί -
σαν ξεχασμένοι φίλοι

Ένας λαβύρινθος η νύχτα
που ψάχνει στα σοκάκια -
σου φάνηκε πως ξωτικά
μας λέγαν τραγουδάκια

Με κρατούσες απ' τη μέση -
μεθυσμένα τα σκαλιά
Άλλοι τη λένε Αστυπάλαια
μα εσύ τη λες Αστροπαλιά

Είναι του έρωτα πυξίδα
νησί σαν πεταλούδα
Εγώ θα φτιάχνω το πανί
κι εσύ γλυκά τραγούδα

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Προσευχή στη Θάλασσα

Ξέπλυνέ με θάλασσα,
απ’την αρμύρα των κουρσάρων
που με άλωσαν
Γιάτρεψέ με – ράγισα
οι σειρήνες της καρδιάς μου
με ναυάγησαν

Φύλαξέ με θάλασσα,
εγώ στο κύμα του νοτιά
δεν αντιστάθηκα
Κοίταξέ με - μάγισσα
κάποιος μου έκλεψε τους χάρτες
και δε χάθηκα

Μάλωσέ με θάλασσα,
τα ταξίδια της αγάπης
δε μετάνιωσα
πίστεψέ με – μάτωσα
τις φουρτούνες με μπουνάτσες
δεν αντάλλαξα

Άκουσέ με θάλασσα -
άκουσέ με
είμαι βαρκάκι στης ζωής μου
τα απόνερα
μα άφησέ με θάλασσα -
άφησέ με
να ταξιδέψω στα νερά σου
που δεν πρόλαβα

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Είμ' ένα πλοίο

Είμ’ένα πλοίο
που ταξιδεύει
χρόνια γυρεύει
λιμάνι να βρει

Είμ’ένα πλοίο
χωρίς κατάρτι
πάνω στο χάρτη
οι φάροι σβηστοί

Στα μεγάλα ταξίδια
όσα πλοία συνάντησα
με πλησίασαν
μα προσπέρασαν -
είχε άγριους καιρούς

Μα στη ρότα μου θέλω
να βρω ένα πλοίο
με γερό σκαρί
να μη φοβηθεί -
και τους άγριους καιρούς

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Group Therapy

Και να που φεύγουμε
τον κύκλο μας κλείνουμε
οι καρέκλες μας άντεξαν
τους φόβους που σύραμε εδώ

Ψυχές που ακούμπησαν
σαν χάδι λειτούργησαν
τα μπαγκάζια αφήσαμε -
τους ώμους βαραίναν καιρό

Μπορεί να γιορτάσαμε
με φίλους να κάτσαμε
ποτήρια που τσούγκρισαν
για μέλλον χωρίς παρελθόν

Μη ρωτάς αν προφτάσαμε
αν τα όνειρα φτάσαμε
χίλια χρόνια δε φτάνουνε
να βρεις της ζωής το σκοπό

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

Μείνε μικρός

Μείνε μικρός,
σ’ αυτόν τον κόσμο που γερνάει
Μείνε μικρός,
των μεγάλων ο κόσμος πονάει
Μη μεγαλώσεις,
μην αφήσεις να παίξουν μαζί σου
Η γη γυρνάει,
κι όταν θες να κατέβεις - κρατήσου

Μείνε μικρός,
στα μεγάλα τρομάξαν κι οι άλλοι
Μείνε μικρός,
δες αυτά που αρνούνται οι μεγάλοι
Μη μετανιώσεις,
κι ας ζητήσουν αδρά να πληρώσεις
και μη βουρκώσεις,
να κλαις σαν παιδί - να ματώσεις

Μείνε μικρός,
στους καιρούς που το ύψος μετράει
Μείνε μικρός,
στην πλαγιά του βουνού το χορτάρι
Μην παραδώσεις,
ζήτα κι άλλα στο χρόνο να φέρει
μη μεγαλώσεις
όσοι γέρασαν πέθαναν νέοι

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Φοβάμαι ότι είναι αργά (διασκ. "Le vent nous portera")

Πέρασε η διαδρομή
σαν μια σχολική εκδρομή
εφηβεία μακρινή
μέσα μου κοιμάται
Φοβάμαι ότι'ναι αργά

Έρωτες και ηδονή
όνειρα για τη ζωή
έφυγαν σα μια στιγμή
χρόνια που κυλάνε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά
στον άνεμο σκορπάμε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά

Στου μυαλού μου τις στοές
κάποιες μαγικές βραδιές
μοιάζουν με μικρές φωτιές
που με σιγοκαίνε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά

Γίναν άγριες οι στροφές
ματωμένες οι αγκαλιές
και το μέλλον ασαφές
που κρυφοκοιτάμε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά
Τώρα πια πονάμε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά

Μοιάζει κάθε νέα αρχή
με μια κούρσα τελική
που ζητάει νικητή
κι εμείς παραπατάμε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά

Δεν ορίζουμε εμείς
τις γραμμές της διαδρομής
δε μας έδειξε κανείς
τους δρόμους που τραβάμε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά
Σαν άνεμος σκορπάμε
Φοβάμαι ότι'ναι αργά




Πρωτότυπο: "Le vent Nous Portera"
Ερμηνεία: Noir Desir
Διασκευή: "Φοβάμαι ότι είναι αργά"
Ερμηνεία: Αδριανός Νόνης
Στίχοι: Τάμμυ Τσέκου

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

To Φλυτζάνι

Τα πρωινά ντυνόσουν πάντα βιαστικά
ο χρόνος έλεγες, ποτέ δε φτάνει
Έτρεχα στην πόρτα – φιλί στα πεταχτά -
στο κρεβάτι τα σεντόνια σου ζεστά
στο κομοδίνο κρύωνε το άσπρο σου φλυτζάνι

Το απόγευμα καθόμαστε αγκαλιά
τα πόδια σου ακουμπούσες στο ντιβάνι
οι μουσικές ακούγονταν αχνά
με λίγα λόγια πώς πήγε η δουλειά
κι ύστερα τσάι σου ‘φερνα στο άσπρο σου φλυτζάνι

Βραδιάζει κι άργησες να 'ρθείς απ’τη δουλειά
Σε πήρα στο τηλέφωνο – βουίζει πάλι
Ψάχνω το συρτάρι – δυο γράμματα ανοιχτά -
σε μια φωτογραφία μια άγνωστη γελά
Μέσα στα χέρια μου έσπασε το άσπρο σου φλυτζάνι

Θυμάμαι τη γιορτή που σου το χάρισα
μ’αγκάλιαζε σαν σώμα η ματιά σου
μου είπες τ’άλλα δώρα μοιάζουν άνισα
μέσα σ’αυτό θα πίνω την καρδιά σου

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

H Πτήση για Παρίσι

(πρωτότυπο:"Tu vuo fa l'Americano")

Μόλις άρχισε μία νέα ιστορία
της λέω πάμε βόλτα στη Γαλλία
πτήση πρωινή πριν απ’τις δέκα
κι ο δρόμος είναι πήχτρα απ’τις εφτά

Φεύγει η πτήση για Παρίσι
έχω αργήσει έχω αργήσει
το φολκσβάγκεν μου βογκά
Βγάζω φλας να στρίψω Σπάτα
μόλις γλύτωσα μια γάτα
μα θα φτάσω πιο αργά

Και στο ράδιο ροκ ‘ν ρόλ
Έχω βάλει διαπασών
σκέψου λέω θετικά
και τελικά
ίσως φτάσεις στις εννιά

Φεύγει η πτήση για Παρίσι
έχω αργήσει έχω αργήσει
μήπως πάω στο Ορλύ;
Η Air France πετάει πιο συχνά
οκέυ τελικά
Θα πετάξω γαλλικά

Φτάνω στο τσεκ ιν σαν τον αράπη
Ψάχνω γύρω νά ‘βρω το Μαράκι
Η τσάντα μου σε κύκλους να κινείται
και μήνυμα την τσέπη μου δονεί

Φεύγει η πτήση για Παρίσι
τα ‘χω φτύσει, τα’χω φτύσει
το Μαράκι πουθενά
στο ες εμ ες οι εξηγήσεις
ήρθαν λέει εξελίξεις
που της πήραν τα μυαλά

Χόρευε στο Rock 'n Roll
έτσι γνώρισε τον Πολ
έκατσαν στο ίδιο σταντ
και τελικά
έγινε ‘ουάν νάιτ σταντ’

Φεύγει η πτήση για Παρίσι
Με ‘χει στήσει, με ‘χει στήσει
μήπως πάω στο Ορλύ;
Με Air France πετούν πολλά τεκνά
οκέυ τελικά
Θα πετάξω γαλλικά!

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Ευγένιος Σπαθάρης (1924 - 2009)



Πολύχρωμες φιγούρες ζωγραφίσαμε,
παράγκα σε μιαν άκρη της οθόνης
τους φόβους μας στα χέρια σου αφήσαμε
με ήρωες ανθρώπινους να λιώνεις

Μικρύναν οι σκιές και μεγαλώσαμε
ξεχάσαμε του Αλέξανδρου το φίδι
άσπρο σεντόνι στα όνειρα απλώσαμε
οι γείτονες χαθήκαμε κι οι φίλοι

Στο φως σου οι σκιές που παρελάσανε
δε ζήσανε ποτέ μες στο σκοτάδι
τώρα ξεμακραίνουν - μα προφτάσανε
ν’αφήσουν της ζωής σου το σημάδι

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Ύποπτοι στίχοι

Είναι και κάποιοι στίχοι μου
που έμειναν ανείπωτοι
ίσως οι πιο αληθινοί
κι όμως σου μοιάζαν ύποπτοι

Κάποτε τα λόγια μου
σου φαίνονταν σαν πύρινα
Το τελευταίο βράδυ μας
είπες πως είναι ξύλινα

Κι αφού δεν τραγουδήσαμε
αυτά που αλήθεια καίνε
Τώρα οι δυο μας χωριστά
μ’ άλλα τραγούδια κλαίμε

Τους καλύτερούς μου στίχους
που ποτέ δεν έγραψα
τους ζωγράφισα σε τοίχους
μα ύστερα τους ξέβαψα

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Ο Ήλιος για χάρη σου

Πάει ο ήλιος κι έρχεται
πάλι εσένα σκέφτεται
στο φως του να λικνίζεσαι
μ’ανταύγειες να στολίζεσαι

Τα χάδια σου ποιος έταξε
και χώρα για σένα έφτιαξε;
Ναό σου χτίζει και παλάτια
με χρυσαφένια σκαλοπάτια

Σ’όλη τη γη δε χώρεσε
στη θάλασσα προχώρησε
χρυσές φορά μαρμαρυγές
μες του βυθού τις αγκαλιές

Κρυφά στη νύχτα φώλιασε,
μ’ όνειρα την ξελόγιασε
απόψε λέει να μη δύσει
όλο το φως να σου χαρίσει

Μα εσύ γοργόνα τ’ουρανού
γυναίκα του καλοκαιριού
για μένα τον αρνήθηκες
και πλάι μου κοιμήθηκες



Procol Harum - "A whiter shade of pale"

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

The story of a MILF

Μου λεν πως οι ρυτίδες μου είναι σέξι
και χθες που βγήκα χόρευα ως τις έξι
είμαι στα σαράντα κι η σάρκα μου καυτή
διαλέγω εγώ, δε με διαλέγουνε αυτοί

Δε χαίρομαι πολύ που μεγαλώνω
το στοίχημα χαμένο με το χρόνο
μα κούνησα βουνά κι ανάτρεψα χρησμούς
εν κατακλείδι τώρα έχω οργασμούς

Το πιο σημαντικό που δε σας είπα
τα παιδιά μου με δίνουνε με προίκα
μα αρνούμαι τις προτάσεις που λαμβάνω
τη μοναξιά μου πολύ απολαμβάνω

Όταν μια γυναίκα μεγαλώνει
αυτό που θέλει ξέρει να δηλώνει
δε σηκώνεται να κάτσεις στο μετρό
τις νύχτες της λατρεύει το τεκνό

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Δώσ'μου έναν όρκο

Φοβάμαι - φοβάσαι
μια φεύγεις - μια να ΄σαι
κι ο χρόνος γερνάει με μας

Θυμάμαι - θυμάσαι
και πέφτεις κοιμάσαι
σε ύπνο βαθύ με ξεχνάς

Λυπάμαι - λυπάσαι
του χρόνου πού θα’σαι;
γυρνάς και πώς είμαι ρωτάς

Ποια να’μαι ποιος να’σαι;
στους όρκους σου μοιάσε
και όρκους να μη μου πουλάς

Δώσ’μου έναν όρκο να τον πιστέψω
πριν δύσει ο ήλιος και πριν στερέψω
Δώσ’μου έναν όρκο που να αξίζει
δώσ'μου έναν όρκο που σε ζορίζει


Τάμμυ
Απρ.2009



Portishead - "Give me a reason"

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Της τύχης ο στρατιώτης

Είμαι τα τραγούδια που αγάπησα
οι μουσικές που μέσα τους περπάτησα
του Τζον οι προσευχές για την ειρήνη
η όπερα του Φρέντυ που δε σβήνει

Είμαι τα στιχάκια που με γιάτρεψαν
τα λόγια της Μπαέζ που με ανάθρεψαν
οι έρωτες που καίνε δεν τελειώνουν
διαμάντια και σκουριά να με λυτρώνουν

Είμαι η συναυλία που σε γνώρισα
ο Τζάγγερ στη σκηνή όταν σε χώρισα
φοβάμαι τη ζωή μου είπες πέρσι
και το 'ξερα καλά - life shows no mercy

Είμαι τα βινύλια που σου χάρισα
θα ζήσω τη ζωή όπως λαχτάρησα
μου άρεσε το ροκ αλλά κι ο Χιώτης
ίσως να είμαι της τύχης ο στρατιώτης.

Θέλω να γίνω για λίγο Δον Κιχώτης,
ίσως να είμαι της τύχης ο στρατιώτης.

Για πάντα τραγουδώ το ροκ της νιότης
ίσως να είμαι της τύχης ο στρατιώτης.


Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

O γιος

Ήταν μονάχα έξι χρόνων
και στόχος έγινε των πόνων
στο μεροκάματο οι δικοί του
εκείνος σπίτι κι η αδελφή του.

Ψωμί ξερό για καλημέρες
το γκάζι μύριζε από μέρες,
η Μάρω ακόμα τραγουδούσε -
σε λίγο η μάνα θα γυρνούσε

Κάτι την έκανε να τρέχει,
όνειρο λέει είδε πως βρέχει
σε μαύρη γη ερημωμένη
και πως εκείνη ήταν κλαμμένη

Της έκλεισε ο παππάς το δρόμο,
σταυρό της έκανε στον ώμο
'μην πας' - της είπε - 'δε θ’αντέξεις
σαν από θαύμα ζει κι ο Αλέξης'

Ο γιος της έτρεξε με ορμή
σαν φλόγες φτάσαν στο κορμί
να σώσει τη μικρή ζωή του -
πώς να σκεφτεί την αδελφή του;

Πέρασαν χρόνια εικοσιδύο
ο Αλέξης ζει και για τους δύο
ψηλά σε ρόδες σηκωμένες
και σύριγγες κάτω σπασμένες

Σπίτι ο πατέρας ξενυχτάει
συχνά με το κρασί ξεχνάει
«Δεν έχω γιο, μόνο μια κόρη»
και ο Αλέξης πίσω απ' το στόρι.

Τάμμυ
21 Μαρτίου 2009

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

To Ελ Ντοράντο των επώδυνων ηδονών

Άφησα μια χαραμάδα
και μπήκες με την ορμή τυφώνα
να σαρώσεις τις στρατιές
των επώδυνων ηδονών μου.

Αναρωτήθηκα αν είσαι αλήθεια
και μου έδειξες τις χαρακιές
απ’ τα σπαθιά στο κορμί σου.

Θέλησα να δω το πρόσωπό σου
και άπλωσες μπροστά μου
τις παλιές φωτογραφίες σου.

Όταν σε ρώτησα αν θα φύγεις κι εσύ
Είπες πως ήρθες να φυλάξεις
τις νύχτες τα όνειρά μου.

Έψαξα το τσαλακωμένο σεντόνι
και σε βρήκα αγκαλιά με τα πόδια μου.

Έπειτα ξύπνησα από την παγωνιά
του ανοιχτού παραθυρόφυλλου
που άφησες φεύγοντας βιαστικά.

13.04.08

Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

Μέχρι να έρθει ο γλάρος

Και όσες φορές ταξίδεψα, ήταν στεριανό το ταξίδι
Καμιά θάλασσα δε χώρεσε τη μοναξιά μου
Και δεν ήθελα να χαλάσω το όνειρο - δεν ήθελα να πετάξω τη ζωή μου
'Ισως o γλάρος έρθει κάποτε, να με πάρει στα φτερά του ταξίδι
Έτσι, θα δω τη θάλασσα από ψηλά και θα την πιω όλη με τα μάτια
Μια ρουφηξιά

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

Στην αυγή του χρόνου

Γεννήθηκα σε έναν επόμενο κόσμο
που τα τριαντάφυλλα δεν έχουν αγκάθια.
Γεννήθηκα σε άγνωστο χρόνο
και αποφάσισα να ζω εδώ για πάντα.

Πέρασα από τον κόσμο σας
μα η βόλτα δε μ’ άρεσε διόλου.
Μπλεγμένες με αλυσίδες οι καρδιές σας
και τα κλειδιά χαμένα στη θάλασσα.

Γεμάτο πληγές το σώμα σας -
λυπάμαι που σας πόνεσε το άγγιγμά μου.
Τα μάτια σας τρομαγμένα σαν τη νύχτα,
δεν αντεξαν το βλέμμα μου.

Η αγκαλιά σας μικρή και φοβισμένη
δε χώρεσε ούτε μια συγχώρεση.
Κι όμως, θα ήταν ωραία αν εκείνη την αυγή
βλέπατε τον ήλιο τον πανώριο που υψωνόταν.



Τάσου Λειβαδίτη - "Αλλά τα βράδια"
Β.Παπακωνσταντίνου, Γ.Μιχαλακόπουλος
Μουσική: Γ.Τσαγκάρης

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Οι φόβοι μου που αγάπησες

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, φοβάμαι να το πιάσω,
μήπως και χάσει τη μορφή, μήπως και το χαλάσω.
Μένω στου δρόμου την αρχή, τρέμω να ξεκινήσω,
να μπω στα κύματα βαθιά, ξανά να κολυμπήσω.

Σου λέω τους φόβους μου κι εσύ πάντα καταλαβαίνεις -
γι αυτό δε μου’ταξες ποτέ ότι τους υπερβαίνεις.
Τους φόβους μου αγάπησες, αλήθεια, τους αντέχεις;
Κι εσύ που με συνάντησες, τους ίδιους φόβους έχεις.

Γι αυτό λες να βρεθήκαμε; Αυτός να ειν΄ο λόγος;
Τα μάγια μας να λύσουμε, κοινός είναι ο δρόμος;
Πολλά ως τώρα χάσαμε κι είμαστε κερδισμένοι.
Αν το πιστέψουμε βαθιά, ίσως αυτό συμβαίνει:

Το σύμπαν συνωμότησε, μόνο για να βρεθούμε.
Δυο βλέμματα ν’άλλάξουμε, ίδιοι να ιδωθούμε.
Ίδιοι, μαζί κι αλλιώτικοι, και τόσο ερωτευμένοι
με ό,τι ονειρεύεται, χορεύει κι ομορφαίνει.

Μη φοβηθείς, μη φύγεις . Μην αλλάξεις κιεσύ.
Μείνε μαζί μου. Όσο θελήσεις. Ίσως για μια στιγμή.
Μη φοβηθώ. Μη φύγω. Μην αλλάξω κι εγώ.
Κοντά σου ας μείνω, έστω για ένα λεπτό.



Puressence - "How Does It Feel"

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Μόνο ένα σώμα

Ήχος θροϊσματος,
δροσιά πρωινού
από χρόνο πολύ μακρινό
μου θύμισες εμένα.

Με βλέμμα ανέμελο
-η γη θα γυρίζει για πάντα -
χωρίς μάταιες σκέψεις
όλα είναι τόσο απλά με σένα.

Όσο απλά με φιλάς,
Όσο απλά με κρατάς.
Είχα ξεχάσει πώς είναι
να ζεις τη στιγμή
Μια στιγμή – μια ζωή – ένα βλέμμα.

Αναμμένο ηφαίστειο
που λιώνει στο χώμα -
μόνο ένα σώμα , μόνο ένα σώμα
το δικό σου, το δικό μου
στο στρώμα.

Δε θα ‘ναι για πάντα
Ας είναι για τώρα,
Έστω μια ώρα, έστω μια ώρα,
Τα γλυκά τα δικά σου τα δώρα.



Manos Hadjidakis / New York Rock & Roll Ensemble - "Noble Dame"

Θάλασσά μου

Θάλασσά μου. Μυρωδιά έρωτά μου.
Άχρονη, αέναη και αχανή. Σε νιώθω στα κρυφά μου κύτταρα.
Ζω από κοντά τη θηλυκή σου μανία.
Και σε κατασκοπεύω.

Θάλασσά μου.
Σοφή γυναίκα εσύ, που ξέρεις μυστικά πότε να μιλάς
και πότε να σωπαίνεις μπροστά στην ορμή του.

Γυναίκα του Ουρανού, τον περιμένεις.
Να σε γλύψει με του ήλιου τα χέρια. Τον περιμένεις.
Να σε φωτίσει, να σε φυσήξει, να πάρεις πνοή για ν’ανασάνεις.
Τον περιμένεις, να γεμίσει το στήθος του με την ευωδιά σου.

Εσύ, ξέρεις πώς να τον κάνεις δικό σου.
Να σε θέλει, να σε ψάχνει με δίψα και τρέλλα.
Να θυμώνει και να φορτώνει αρμύρα και φως απ΄το δέρμα σου.
Να σε ποθεί σκιρτώντας στο κορμί σου, και να βογγά στο γαλάζιο σου βλέμμα.

Θάλασσά μου που τα θέλεις όλα.
Όμορφη, ανυπόταχτη, αυτοδύναμη και αιώνια ερωτευμένη
με τη δύναμή του, αναδεύεσαι γλυκά στο άγγιγμά του.
Λιώνεις στο βάρος του, και τυλίγεις τα κύματα σου γύρω του,
για να τον πάρεις βαθύτερα μέσα σου.

Αναστενάζεις βαθιά στο φιλί του,
- αδιάντροπη - στέλνεις τα σύννεφα για προσευχή του
και όλο υποχωρείς, γνωρίζοντας τη νίκη σου.
Κρυφογελάς ηδονικά μπροστά στον πόθο του,
ανοίγεσαι, και τον ρουφάς μέσα στα υγρά σου τα χείλια.

Σε χαϊδεύει με αστραπές κι αναστενάζεις βαθιά.
Σκίζει το κορμί σου με κεραυνούς και ‘συ ορμάς στα βράχια
να ξεσπάσεις την ορμή του έρωτά σου στο κύμα.
Αιώνια Γυναίκα.
Τον παίρνεις μαζί σου στα βαθιά σου λημέρια
και τον αποπλανείς στη βραχνή σου φωνή.

Τον στέλνεις σε μέρη μακρινά και υγρά,
να σου φέρει πίσω τις μυρωδιές του κορμιού σου.
Να τις αφήσει στα χείλη σου απαλά, και να στα ρουφήξει.

Θάλασσά μου, ο Ουρανός σου σε ζηλεύει αφόρητα.
Σου ζητάει όρκους αγάπης παντοτινής.
Άραγε τα κάνει όλα καλά; Θα είσαι για πάντα δική του;
Σου θυμώνει και συ γελάς στη μέθη της οργής του.
Τον παίρνεις ταξίδι στο βαθύ σου το στόμα
και τον ηρεμείς με λόγια γλυκά.
Ανακατεύεις τη μυρωδιά του με χώμα και κυλιέσαι με νάζι στα φύκια.

Τον κρατάς για λίγο ακίνητο μέσα στην αγκαλιά σου,
και μόνο τότε, του επιτρέπεις να αφήσει μέσα σου, όλη τη μοναξιά του.
Απέραντη, μεγαλόπρεπη και ολάνοιχτη, του επιστρέφεις τον οργασμό
της ψυχής σου.
Το γαλάζιο των ματιών σου.
Το παρθένο του βυθού σου.
Τον τελευταίο σπασμό σου.



Philip Glass - Channels & Winds

Στους δρόμους του μυαλού

Σου 'δινα ανάσες, σκέψεις και ευχές,
λέξεις που θα’θελες ν’ακούσεις τρυφερές,
ζητώντας της αγάπης σου το βλέμμα,
πάλι στο τέλος, έχασα εμένα.


Χάνομαι μάτια μου στους δρόμους του μυαλού,
που ‘λεν πως μόνη μου θα ήμουνα αλλού.
Έφτιαχνα πάντα θεωρίες μαγικές,
και χρόνια έψαχνα σε λάθος αγκαλιές.

Πώς να πιστέψω πως είσαι δυνατός,
πως μόνος σου θα βγεις πάλι στο φως;
Πάντα κατάφερνα να βρίσκω ουρανούς
εκεί που σκόρπαγε αστέρια μόνο ο νους.

Χάνομαι μάτια μου στους δρόμους του μυαλού,
στα κύματα ενός άγνωστου γυαλού.
Θέλω να ζήσω ότι έχω ονειρευτεί,
κι ότι υπάρχει στης ουσίας την αρχή.

Μα πώς να πιστέψω αυτό που αναιρεί,
κι ότι κατάλαβα ως τώρα εξαιρεί;
Τυφλής πορείας στίγμα αναζητώ,
να μη χαθώ ξανά μες στο βυθό.



This Mortal Coil - "Song to the Siren"

Ταξίδι

Μοιάζει το ταξίδι μας με νέα πλεύση,
πορεία άγνωστη που σε κάθε της κύμα,
στεκόμαστε όρθιοι με πηδάλιο το πάθος
και τιμονεύουμε του έρωτα το λάθος,
με τα απαλά τα χέρια της αγάπης.

Σε κάθε καινούργια στεριά που φτάνουμε,
με μάτια έκθαμβα τριγύρω κοιτάμε,
στης ψυχής μας την άβυσσο το βάθος μετράμε
και του πόθου μας την άγκυρα ρίχνουμε
για να εξερευνήσουμε τους θησαυρούς της.

Κοχύλια μαζεύουμε και πέτρες κατάλευκες,
φωτιές ανάβουμε μα οι σκιες μας τρομάζουν,
σε σπηλιές απάτητες καταφύγιο ζητάμε,
για ιστορίες αλλόκοτες τις νύχτες μιλάμε.
Aγκαλιά θα μας βρει του ύπνου η λήθη.

Ξημέρωμα χάραξε, καινούργια ημέρα,
αυτή που θα φύγουμε για νέα ταξίδια
-στην πλώρη μας βάλαμε καινούργια πυξίδα-
τους κάβους ας λύσουμε, το σκάφος προσμένει,
με φόρα να βγει στα πελάγη του έρωτα.

Σ΄αυτό το ταξίδι που μαζί ξεκινήσαμε,
ναύτες απαίδευτοι, σε μπάρκο γενναίο,
όλα με άγνωστα νερά θα μας μοιάζουν,
μα όπου κι αν πάμε, φωνές μας φωνάζουν
να μη φοβηθούμε τον ωκεανό της αγάπης.



Leonard Cohen - Suzanne

Τέλος δεν έχει η ζωή

Φάτσα για πάντα λαμπερή, ρυτίδες δίχως χρόνο,
κρεπάλες έζησες πολλές, με γέλιο μεσ’τον πόνο.
Μάτια μου γκρίζα, καθαρά, κοιτάζεις με λαχτάρα
κι από φευγάτες συλλογές διαλέγεις τα τσιγάρα.

Αν η Ζωή ήταν τραγούδι, θα’βαζες εύθυμο ρυθμό.
Αν η αγάπη ήταν παιχνίδι, θα’ταν ατέλειωτο κρυφτό.
Ζεις τη ζωή σαν παραμύθι, δίχως αιτία και σκοπό.
Όλα μαζί σου μοιάζουν τύχη, γι αυτό γλυκά σε αγαπώ.

Εσύ ποτέ δε θα γεράσεις, ειν’ η ψυχή σου παιδική.
Εσύ ποτέ δε θα κοπάσεις, ρουφάς ενέργεια μαγική.
Κι όταν μια μέρα μεγαλώσεις σ’αυτή την όμορφη γιορτή,
όσα έχεις πάρει, θα’χεις δώσει. Τέλος δεν έχει η Ζωή.



Amy Macdonald - This Is The Life

Έλα να σε σώσω

Μαζεύω πέτρες του γυαλού-
-μικρά παιχνίδια του μυαλού,
μια μέρα να στις δώσω.

Ψάχνω, διαλέγω θησαυρούς,
άμμο, θυμάρι κι ουρανούς
την απουσία σου να διώξω.


Όπου κι αν είσαι μου μιλάς,
σε βλέπω σε όσα αγαπάς,
μα άραγε για πόσο;

Καλωσορίζω νέα γη,
χαμογελάω σε ότι ζει,
το μέλλον ν’ανταμώσω.

Κι εσύ που ζεις μες΄τη σιωπή,
πάρε του ανέμου την ευχή
και έλα να σε σώσω.



U2 - "with or without you"

Αποσκευές

Με μάτια μισάνοιχτα, γεμάτα αρμύρα να κοιτάζω,
τους καιρούς που φεύγουν κι έρχονται - διστάζω -
ν’ αφήσω όσα έφεραν κι όσα μαζί τους παίρνουν.
Μάταια ζητώ μιαν άγκυρα, οι όρκοι μου ξεσέρνουν.

Αποσκευές στην πλάτη μου πολύ βαριές στοιβάζω.
Όσα τα χρόνια που έζησα, τόσα κι εμπόδια βάζω.
Άχρηστα ρούχα, αφόρετα, χειμώνες τώρα σέρνω,
σαν δέντρο απ΄το βάρος τους, χρόνια τους ώμους γέρνω.

Άδειος κι εσύ ξεκίνησες, ψυχή, νερό και χώμα.
Στο δρόμο πέτρες μάζεψες, σκόνη μαζί και βρώμα.
Για πες μου, τόσα που έχτισες, σε ποιον θα τα χαρίσεις,
όταν μια μέρα μόνος σου, πίσω θα γυρίσεις.

Όσα δικά σου γίνανε, κανείς δε σου τα παίρνει,
όσα κι αν δώσεις, κάποτε πίσω η Ζωή στα φέρνει.
Μόνο μια σκέψη κράτησε, ποτέ μη σου ξεφύγει,
πως η Ζωή είναι μικρή όταν με φόβο σμίγει.

Χωρίς βαλίτσες άχρηστες, της κάθε μέρας ρούχα.
Σαν το πουλί ανάερος στον κόσμο με τρέλλα βούτα.
Μονάχα μιαν αποσκευή κράτα γερά στα χέρια:
Όποια χωράει τ’όνειρο, τον ήλιο και τ’αστέρια.



Raining Pleasure - "Dedication" from the album "Reflections"
Written by Manos Hatzidakis

Μορφές

Πόσο σε ξέρω άραγε, ψυχής μου εραστή;
Ποιους δρόμους πήρες στη ζωή για να’σαι τώρα εσύ;
Πόσες αγάπες γνώρισες πριν μάθεις ν’αγαπάς;
Πόσες γυναίκες πλήρωσαν τα λάθη πριν εμάς;

Μορφές χορεύουνε γυμνές σ’ ερωτικό χορό,
σώματα που ενώνονται και φτιάξανε κλοιό.
Γυναίκες που αγάπησες μα άφησες να φύγουν,
εσύ που πάντα πίστευες ότι οι όρκοι λήγουν.

Πόσες φορές φοβήθηκες να δώσεις υποσχέσεις;
- τον εαυτό σου αρνήθηκες μόνο για να αρέσεις -
Αν και βαθιά τις ήθελες, τις έβλεπες σαν μάνες.
Παιδί και άντρας, πάλευες ενάντια σε Τιτάνες.

Μορφές χορεύουν γύρω σου μεθυστικό χορό,
κορίτσια που δε γνώρισαν το μέσα σου «εγώ».
Ν΄αγγίξουν μόνο άφησες το τζάμι του καθρέφτη,
μα όταν το μετάνιωσες σε είπαν ίσως ψεύτη.

Ποια δύναμη σε έστειλε σε άγνωστο νησί;
Πόσο μπορεί να άλλαξες, το ξέρεις μόνο εσύ.
Ποιος πόθος σε κρατάει στο δρόμο σου οδηγό;
Μορφές βλέπω στον ύπνο μου κάποιες φορές κι εγώ.

Μορφές χορεύουνε σκυφτές σε μυστικό χορό,
να δεις τα πρόσωπά τους χρειάστηκες καιρό.
Κι αν τ΄όνομά τους ξέχασες και γίναν όλες ένα,
πόσο πολύ τις πόνεσες δεν είπες σε κανένα.

Ήμουν εγώ, ήμουν εσύ

Ο γυρισμός είναι γλυκός, όταν κοιτάζω πίσω,
όλα αυτά που έζησα, ψυχή, κορμί ν’αγγίζω.
Να μου θυμίζουν πως αυτή η φλόγα που είχε ανάψει,
ήμουν εγώ, που αφέθηκα στου φεγγαριού τη λάμψη.

Γυμνή, τρωτή, ανάερη, με πόθο να ρουφήξω
όλης της γης τις μυρωδιές, στο τέλος να βουτήξω,
σε θάλασσα από όνειρο, σε άμμο από μετάξι.
Έκανα όσα πόθησα κι όσα η Ζωή είχε τάξει.

Ήμουν εγώ, ήμουν εσύ, ήμουν στο όμορφο νησί.
Ωραία, λυτρωμένη.Χωρίς κανείς να περιμένει.
Ήμουν εγώ, ήμουν εσύ, φωτιά, νερό ήμουν μαζί.
Να πιεις να ξεδιψάσεις, μα αν καείς, να χάσεις.

Σε μια στιγμή καλόβολη, καθόλου σχεδιασμένη,
αφέθηκα στον άνεμο, στον ήλιο, στο μελτέμι.
Έγειρα όπου νύσταξα, κοιμήθηκα στον ώμο,
όποιου με κοίταξε βαθιά, χωρίς στα μάτια τρόμο.

Και παραδόθηκα κι εγώ σ’αυτόν τον άγιο τόπο,
που έμπλεξε τόσες ζωές που κίνησαν με κόπο,
να βρουν αυτό που θα’λυνε τα μάγια στη ζωή τους,
και τέλος τους επρόσφερε ότι 'θελε η ψυχή τους.

Γι αυτό και λέω ευχαριστώ, αρμύρα, φως και βλέμμα,
ακατανόητα γλυκό, χωρίς καθόλου ψέμα.
Αν μου ‘ταζαν δύο ζωές στη μοίρα μου να ζήσω,
αυτή δε θα’χανα ποτέ, τα μάτια μου ας κλείσω.



Neil Young - "Like a Hurricane"

Καληνύχτα

Κλάψε για όσα έχασες και πες μια καληνύχτα,
σ’αυτά που τόσο πόθησες και τέλειωσαν μια νύχτα.
Γιατί δε γίνεται ποτέ όσο κοιτάζεις πίσω,
ν’ανοίξεις δρόμους φωτεινούς κοντά σου για να ζήσω.

Ό,τι πονάει λυτρώνεται μόνο σαν αναστήσεις
αυτά που πίστεψες βαθιά και πάλι τ’αγαπήσεις.
Τίποτα πια δε χάνεται, και μια αλήθεια μένει:
Πάντοτε είναι επώδυνο το τέλος να σημαίνει.

Μα εσύ που ονειρεύτηκες μια Πόλη ευλογημένη,
ξέρεις πως ότι άξιζε ποτέ του δεν πεθαίνει.
Κοιμάται μέσα μας βαθιά σε κύτταρα γραμμένα,
σε όσα μας σημάδεψαν με πόνο και με αίμα.

Χρόνια που έφυγαν, λόγια που ειπώθηκαν,
μάτια που έκλαψαν, τείχη που υψώθηκαν,
όρκοι που δόθηκαν, πόθοι που ψεύτισαν,
κορμιά που ακούμπησαν, ψυχές που ενώθηκαν,

καληνύχτα.



Κ.Καβάφη - "Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον" (Δ.Χορν)

To ποιήμα των βράχων

Δυο βράχοι μόνοι στο γυαλό, εκεί που σκάει το κύμα,
με πόθο αγκαλιαστήκανε και φτιάξαν ένα ποιήμα.

Ο Ουρανός κι η Θάλασσα παίζουνε με τ’ανέμι,
σφιχτοδεμένοι με γητειές, για πάντα ερωτευμένοι.
Γεννήσαν σύννεφα λευκά, ταξίδεψαν σε τόπους,
όπου δεν έφτανε σκαρί να πάει τους ανθρώπους.

Ο ήλιος χαμηλώνοντας τα είδε όλα κι είπε:
«Το φως μου πάρτε για δαυλό το πάθος σας να ζείτε».
Η Αφροδίτη γέλασε κρυφά, αγάπησε κι εκείνη,
το χέρι άπλωσε αργά κι έφτασε τη Σελήνη.

Τα φύκια μόνα, ζήλεψαν, λίγη δροσιά ζητήσαν.
Το κύμα πήραν μέσα τους, τη δίψα λησμονήσαν.
Δυο γλάροι που ταξίδευαν, στα ξάρτια μπερδευτήκαν,
μα τη σκλαβιά δεν άντεξαν κι έτσι αγαπηθήκαν.

Τρελλά χορεύαν μυρωδιές, ρίγανη και θυμάρι.
Τις ευωδιές τους μπλέξανε και γίνανε ζευγάρι.

Κάποιος μας είδε από ψηλά και έστρεψε το βλέμμα.
Tους φόβους μας ευλόγησε και γίναν οι δύο ένα.
Γι αυτό βρεθήκαμε μαζί, την ομορφιά να δούμε,
βράχοι ενωμένοι στο γυαλό, το ποιήμα μας να ζούμε.

Πού πάει η Αγάπη

Ξημέρωσε η μέρα, δεν ήσουν πουθενά.
Το θαύμα της αγάπης σαρώθηκε ξανά.
Πού πάει τόση αγάπη; Ποια είναι η γητειά;
Σαν χάνονται τα φώτα, πώς μένει μόνο η σκιά;

Σαν το κοχύλι χάνεται στην άμμο,
σαν τ’ άστρο που σβήνει το πρωί,
σαν κύμα που έσκασε εδώ πάνω,
στο βράχο που καθόμασταν μαζί.

Τα μάτια μας κοιτούν το σκαλοπάτι,
κι όμως ο τοίχος ορθώνεται μπροστά.
Μοιάζει η αγάπη να είναι οφθαλμαπάτη,
που δείχνει στον καθένα ό,τι χρωστά.

Σε όποιον στο τέλος μένει πάλι μόνος,
η αγάπη φέρνει μια σοφία μυστική.
Και αν η άλλη της όψη είν’ ο πόνος,
όπου κι αν πάει, θα ψάξει να τη βρει.

Οι τρεις Συνωμότες

Τρεις συνωμότες της Ζωής, του έρωτα και της φυγής,
βρεθήκανε μια μέρα.
Αλλάξαν βλέμματα γλυκά, είδαν τη γη πιο χαμηλά,
πετάξαν στον αέρα.

Ποιος θα μπορούσε να τους δει, έγιναν διάφανοι πολύ,
και φτάσανε στ’ αστέρια.
Συνωμοτούσανε κρυφά, στο σύμπαν λέγαν μυστικά,
και δίνανε τα χέρια.

Ο κύκλος έμοιαζε κλειστός, ήταν λουσμένοι μες στο φως,
μα σκόρπαγαν τα δώρα.
Μες σε χορούς και σε φωτιές, μ’έρωτα, γέλια κι αγκαλιές,
δε μέτραγαν την ώρα.

Ζούσαν μονάχα τη στιγμή, κι ό,τι ζητούσε το κορμί
το κάνανε δικό τους.
Και ό,τι είχαν φανταστεί, πως δίνει ανάσα στην ψυχή,
γινόταν ιερό τους.

Η αγάπη που μόνη συντηρεί, τέτοια παραίσθηση τρελλή
και την καρδιά γλυκαίνει,
δεν άφησε να τους συμβεί, ό,τι ο φόβος καταργεί
και τη χαρά μικραίνει.

Κι οι Συνωμότες της Ζωής, τώρα ενωμένοι και οι τρεις
με της ψυχής στεφάνι,
ξέρουν χωρίς πια να το πουν, πως το κλειδί που αναζητούν,
είναι πάντα, κάτω απ’ το γεράνι.



Λ.Μαχαιρίτσας - "Πρόστυχο"
(εξαιρετικά αφιερωμένο)

Είναι νωρίς; Είναι αργά;

Φαντάσματα μιας διαδρομής, μιας εφηβείας μακρινής,
πάλι ξυπνάνε.
Σκιές ερώτων κι ηδονής, όνειρα ζωής κρυφής,
τώρα γυρνάνε.
Χορτάτοι πόθους αδαείς, επώδυνους και ατυχείς -
- χρόνια κυλάνε.

Σε κρύπτες αρχαίες και στοές, επιθυμίες τρυφερές,
βαθιά φυλάμε.
Είναι νωρίς; Είναι αργά; Είναι το τώρα; Είναι παλιά;
Δειλά ρωτάμε..
Φτάνουμε πάντα σε στροφές, χτυπάμε τοίχους με γροθιές.
Και ας πονάμε.

Μη με ρωτάς αν θα προφτάσω, αν ξαναρχίσω, πού θα φτάσω.
Κι εγώ φοβάμαι.
Όσα μας πόνεσαν βαθιά, μας έσκισαν τα σωθικά,
παραφυλάνε.
Πόσα ακόμα να ανεχτείς; Ποια είναι τα όρια της ψυχής;
-«Τι θες; – κοιμάμαι».

Μάτια γεμάτα ενοχές, μέλλον αβέβαιο κι ασαφές,
κρυφοκοιτάνε.
Μπροστά σε μια προοπτική διχαστικά προκλητική,
παραπατάμε.
Άραγε θα’μαστε επαρκείς, άξιοι της μοίρας συγγραφείς;
Πες μου, πού πάμε;

Κυνήγα τ’ Όνειρό σου

Κυνήγα το όνειρό σου, μου είπες ένα βράδυ.
Όλοι τριγύρω απόμειναν να ψάχνουν ένα χάδι.
Κι εγώ μονάχη ήμουνα στη μπάρα κρεμασμένη,
μ’ενα ποτό ατελείωτο, μοιραία μπερδεμένη.

Τι είναι αυτό που κυνηγώ, που να’ναι αυτό που θέλω;
Μόλις αρχίζω να το ζω, καλύπτομαι με βέλο.
Σαν τίποτα να μη μετρά, τίποτα δε μ’αγγίζει,
μόνο ένας φόβος σκοτεινός στ’αυτιά μου να βουίζει.

Όλα γίνονται σαν χθες κι η μέρα ξαναρχίζει
βλέπω το τέλος να’ρχεται, τη θάλασσα ν’αφρίζει.
Το όνειρο είναι μπροστά κι εγώ κοιτάζω πίσω,
με βήμα αργό, μετέωρο στ’αστέρια να πατήσω.

Όμως στου νου μου τις γωνιές πάντα κρυφά κοιτάει
ένα παιδί περίεργο που κλαίει και γελάει.
Που ψάχνει, παίζει και πονά με τα καμώματά του,
πριν βγει στο φως για να μου πει τα κατορθώματά του.

Κυνήγα τ’όνειρο, στο χθες την πλάτη γύρνα πίσω.
Τα λάθη μου τα πλήρωσα, τώρα θέλω να ζήσω.
Με βότσαλα και προσευχές, σε θάλασσες ριγμένα
κι όσα πολύ αγάπησα, στη γη παραδομένα.


Four non blondes - what's up
Ανέβηκε από Snooz


4 Non Blondes "What's up"

Στα παιδιά μου

Ψυχές μου καινούργιες.Μάτια υπέροχα με βλέμμα καθάριο.
Κορμάκια μικρά που στη Ζωή μπουσουλάτε,
τη ζωή μου γεμίζετε με τις τεράστιες απορίες σας.
Την καρδιά μου δροσίζετε με το νερό της καρδιάς σας.
Φως μου φέρνετε με το δαυλό της αγάπης σας.

Ψυχές μου ανάερες, λατρεμένα μου λόγια.
Λέξεις που βγαίνουν από στόμα γλυκό και μυαλό
αμόλυντο από φόβους και πάθη,
εσείς κρατάτε την ψυχή μου νέα. Εσείς ξέρετε
με τρόπο απλό και αλάνθαστο την Αλήθεια.

Χέρια μικρά που κρατάτε στη χούφτα σας τον Κόσμο,
που το γέλιο σας πηγάζει από το βάθος της απέραντης θάλασσας,
παφλάζετε γάργαρα στης φωνής μου τον ήχο
και κάνετε την προσευχή μου τραγούδι.
Λιώνετε ανέμελα τους τεράστιους φόβους μου κάτω από τις μικρές σας πατούσες.

Αγκαλιές μου ζεστές και τεράστιες, ανοίγετε φτερά
και με βάζετε μέσα τους. Τα κλείνετε τρυφερά
κι αφήνετε απέξω ό,τι την Αγάπη μικραίνει.
Παιδιά μου, χαρές μου, ελπίδες μου και όνειρά μου,
γίνομαι μικρό παιδί μπροστά στο μεγαλείο σας.

Θησαυροί μου, μου φέρνετε τα πολύτιμα πετράδια
της καρδιάς σας να τα φυλάξω σε τόπο ασφαλή,
που ανοίγει μόνο με το κλειδί της ψυχής μου.
Που φυλάει τα μικρά μυστικά σας σαν τη μήτρα που
σας έθρεψε μέσα της.

Διώχνω τους φόβους μου και σας στέλνω ευχές φωτεινές:
Να πετάξετε, να αδράξετε, να ζήσετε με την ψυχή σας,
ν’αγαπήσετε με κάθε σας κύτταρο.
Να ρουφήξετε τους χυμούς της Ζωής και να της
επιστρέψετε τη φιάλη γεμάτη από την παιδική σας σοφία.





Angelo Branduardi's - "Vanità di vanità"

Η ζωή που μας μένει

Πέφτει η νύχτα, αδειάζει το βλέμμα
κλείνω τα μάτια μη ζήσω το ψέμα
Κλάψε απόψε, δεν βλέπει κανείς
αφέσου για λίγο, μπορεί να σωθείς

Γράψε δυο στίχους ο πόνος να φύγει
βάλε μια νότα να γίνει τραγούδι
Ό,τι κι αν ζούμε η ώρα το φέρνει
όσα κι αν πούμε ο αέρας τα παίρνει

Υπόσχεση έρωτα, γεννάς προσδοκίες
κορμί πονεμένο που ζεις προδοσίες
Βάλε μια βότκα να πιεις αναμνήσεις
πάμε μια βόλτα, με φως να μεθύσεις

Η ζωή που μας μένει είναι ακόμα πιο λίγη
Κι η μέρα περνάει - ο φόβος με πνίγει
Δώσ'μου ένα χάδι της ζωής μου στολίδι
κάνε ένα θαύμα να φύγω ταξίδι



Β.Παπακωνσταντίνου - "Πριν το τέλος" ("Το τραινάκι")

“Sex & drugs and rock n’ roll”


Έχεις ματιά μικρού παιδιού και όψη σαραντάρη,
ήρθες να βρεις τη φρόνηση που κάποιος σου’χε πάρει.
Έψαξες όρη και βουνά, μα τίποτα δε βρήκες
και τότε ανακάλυψες ότι ποτέ δεν είχες.


Καθόλου δε σε πείραξε, γιατί και να σε νοιάξει;
Εσύ έτσι γεννήθηκες, κανείς δε θα σ’αλλάξει.
Ρούφηξες όλους τους χυμούς, έγλυψες και το μέλι,
το βάζο πήρες κι έφυγες, σε κυνηγάει αγέλη.

Παιδιά, σκυλιά ξοπίσω σου, γυναίκες θυμωμένες.
Τι νά ΄κανες ο δύστυχος; Ήτανε τρελλαμένες.
Γι αυτό και τις παράτησες κι αλλού πας για να ψάξεις.
Σε μέθες και σε χίμαιρες και σε καπνούς ν’αράξεις.

Όσοι σε συναντήσανε, σου ζήτησαν μια χάρη
κι εσύ τους άφησες ψυχή, καθένας να σου πάρει.
Τώρα που βλέπεις πως γερνάς, ζητάς το χρόνο πίσω.
Μακάρι να γινότανε εγώ να στον χαρίσω.

Μα βλέπεις, όπως έστρωσες, έτσι και θα ξαπλώσεις.
Όσα δεν πόνεσες βαθιά, γι αυτά και θα πληρώσεις.
Όμως μη στέκεσαι λεπτό, στιγμή μην κάνεις πίσω.
Στο δρόμο που ξεκίνησες, μόνο δε θα σ’αφήσω.

Τώρα που έμεινα μόνη

Τώρα που έμεινα μόνη,
και δε φοβάμαι πια πως θα σε χάσω,
ήρθε η στιγμή να ξεπεράσω,
να νιώσω, να αγγίξω και να ψάξω
ό,τι τις νύχτες τα όνειρα στοιχειώνει.


Ίσως τώρα που έμεινα μόνη,
κι η μοναξιά μου δεν είναι πια διπλή,
αντέχω να βλέπω τη μορφή
- καθρέφτισμα στην άδεια μου ψυχή -
της απουσίας σου στο άσπρο μου σεντόνι.

Μόνο τώρα που έμεινα μόνη,
νιώθω στ’αλήθεια πλέον δυνατή.
Και το ερώτημα δεν είναι πια “γιατί”.
Οι απαντήσεις είναι σ’άγραφο χαρτί
που ο έρωτας τα χνάρια του τυπώνει.

Καταιγίδα (Requiem for a trip)

Την αγάπη αν θ’αντέξουμε να δούμε,
στη θάλασσα του φόβου αν καούμε
αν σπάσουμε της πίστης το κατάρτι
θα μείνει ένα ναυάγιο σ’άδειο χάρτη.

Ξέφτια στα ρέλια τα πανιά μας χτυπάνε
του έρωτα είδωλα στον αέρα σκορπάνε
μιας άλλης ζωής οι φωνές μπερδευτήκανε
τρομάξαν κι οι φόβοι μας - στο τέλος κρυφτήκανε.

Κάτι καινούργιο γοργά προσπεράσαμε -
δεν ήταν η σκιά μας γι αυτό δε γελάσαμε -
ήτανε μαύρο σαν αίμα που γέρασε
ήταν πιο άδειο με βλέμμα που καίγεσαι.

Κρατήσου μου είπες απ’ όπου κι αν βρεις,
κρατήσου σου είπα σφιχτά να σωθείς,
ήμουν καμμένη μα το χέρι σου άπλωσα
ήμουν χαμένη μα στο στρώμα σου ξάπλωσα.

Γλυστρούν τα μαδέρια της γερής κουπαστής,
μας γδέρνουν τα χέρια της νέας ζωής.
Η αγάπη μονάχη δε μπορεί να μας σώσει
μας πνίγουν οι φόβοι κι αρχίζει η πτώση.



Nick Cave - Barry Adamson "The Sweetest Embrace"

"Στη χώρα του Ποτέ και του Πάντα"

Πίνουμε τη ζωή απ’ το ίδιο καλαμάκι.
Ρουφάμε τους χυμούς των επιθυμιών μας
με τη δίψα ναυαγών που ξέβρασε η θάλασσα.
Κοιταζόμαστε στα μάτια, και αντικρύζουμε
τον πιο όμορφο εαυτό μας.

Είμαστε δυο σιαμαία που γεννήθηκαν από ξένους φαλλούς
και μεγάλωσαν σε χωριστές μήτρες,
μονάχα για να μη θεωρηθεί η ένωσή μας αιμομιξία.
Είμαστε τα ‘εγώ’ που ξεχώρισαν το Ανδρόγυνο
σε δυο κομμάτια, για να ψάχνουν αιώνια την ηδονή
της ανακάλυψης.

Βάλε με στο γλυκό σου λήθαργο της ασύλληπτης ώρας
που φέρνει στο νου μόνο ό,τι γλυκά σε λυτρώνει.
Σπείρε με στους αγρούς των εύφορων ονείρων σου
και θέρισέ με τις νύχτες του χειμώνα που θα κρυώνεις.

Κράτα με πάνω σου, γύρω σου, μέσα σου.
Με χέρια απαλά χάιδευε τους φόβους μου.
Στη χώρα του “Ποτέ και του Πάντα” θα μοιραστούμε
τα στοιχειά μας και θα κλείσουμε πονηρά το μάτι στο σύμπαν.



Ελευθερία Αρβανιτάκη - "Ο τσαλαπετεινός του Wyoming" (κι όλα αρχίζουν αλλιώς)