Η μοναξιά των δύο

Άδεια τα βράδια,
σκόρπια σημάδια
τις τύχες μας κρατάνε

Κι όταν νυχτώνει
στ’όνειρο μόνοι
οι δυο μας προχωράμε


Δεν είπες κάτι,
κάτι ν’αλλάξει
απ΄όσα μας πονάνε

Διπλό σεντόνι
κι εγώ πιο μόνη
μαζί σου να κοιμάμαι

Τη μοναξιά των δύο
σ΄ένα διπλό κρεβάτι
το ξέρεις πως φοβάμαι

Τα άδεια βράδια
στον καναπέ μου μόνη
θέλω να κοιμάμαι

Τη μοναξιά των δύο
σ΄ένα διπλό κρεβάτι
το ξέρεις πως φοβάμαι

Μέχρι να έρθει ο γλάρος

Και όσες φορές ταξίδεψα, ήταν στεριανό το ταξίδι
Καμιά θάλασσα δε χώρεσε τη μοναξιά μου
Και δεν ήθελα να χαλάσω το όνειρο - δεν ήθελα να πετάξω τη ζωή μου
'Ισως o γλάρος έρθει κάποτε, να με πάρει στα φτερά του ταξίδι
Έτσι, θα δω τη θάλασσα από ψηλά και θα την πιω όλη με τα μάτια
Μια ρουφηξιά