Δειλινό

Κλειστό παράθυρο
απ΄έξω πέρασε
μικρή ζωή που μας προσπέρασε

Το σπίτι άδειο
ένα ναυάγιο στην πλημμύρα του κόσμου
κι άρωμα δυόσμου

σ’ενα φιλί που μου’χες δώσει μια φορά
και μ’ είχες σώσει -
σ’ είχα προδώσει

Η μέρα νύχτωσε
και με ξενύχτησε ένα σκυλί στο δρόμο
που αλλύχτησε

Χτυπάει το τζάμι
ποιος να'ναι - δεν περιμένω κανέναν τέτοια ώρα
ίσως η μπόρα

Ποιος δε φοβάται
το δειλινό που δεν αργεί
κι αιμορραγεί

Σε κάθε χτύπο
του ρολογιού είν’ η καρδιά ενός παιδιού
που αιμορραγεί-
μπροστά στο δειλινό

Είμαι εδώ

Είμαι ουρανός
και είσαι η γη
μια συννεφιά
πριν έρθει βροχή

Είμαι σταυρός
κι εσύ το καρφί
εγώ είμαι λόφος
κι εσύ η κορφή

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,

γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ

Είσαι φωνή
και είμαι σιωπή
για να σ’ακούω
σαν προσευχή

Είσαι το φως
και είμαι η σκιά
όταν νυχτώνει
να μπαίνεις μπροστά

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,
γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ

Είσαι ο στίχος
κι εγώ μουσική
σε ένα τραγούδι
χωρίς λογική

Είμαι παιδί
και είσαι κρυφτό
σε ένα παιχνίδι
που ήταν γραφτό

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,

γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ

Είμαι εδώ
όπως και χθες
θα είμαι εδώ
αρκεί να το θες

Είμαι εδώ
κι όταν αργείς
θα περιμένω
ώσπου να ’ρθείς

Εσύ η γυναίκα
κι ο άντρας εγώ,
γίνεσαι άντρας
γυναίκα εγώ

Η μοναξιά των δύο

Άδεια τα βράδια,
σκόρπια σημάδια
τις τύχες μας κρατάνε

Κι όταν νυχτώνει
στ’όνειρο μόνοι
οι δυο μας προχωράμε


Δεν είπες κάτι,
κάτι ν’αλλάξει
απ΄όσα μας πονάνε

Διπλό σεντόνι
κι εγώ πιο μόνη
μαζί σου να κοιμάμαι

Τη μοναξιά των δύο
σ΄ένα διπλό κρεβάτι
το ξέρεις πως φοβάμαι

Τα άδεια βράδια
στον καναπέ μου μόνη
θέλω να κοιμάμαι

Τη μοναξιά των δύο
σ΄ένα διπλό κρεβάτι
το ξέρεις πως φοβάμαι

Ακροβάτης

Σαν ακροβάτης
νομίζεις θα πετάξεις
μα δίχτυα σε κρατάνε
Σαν ακροβάτης
δε θέλεις να κοιτάξεις
στην άκρη που πατάμε

Επαναστάσεις
κρατώντας αποστάσεις
απ΄όσα μας πονάνε
και πριν περάσεις
του φόβου τις διαβάσεις
τα πόδια σου γλυστράνε

Σε ένα σύρμα ισορροπία
και η ζωή μας ουτοπία
σταθερά

Κλεμμένες φράσεις
σε νέες παραστάσεις
και κόλπα που πουλάνε
Στις τρεις διαστάσεις
στις ίδιες καταστάσεις
τα βράδια μας περνάμε

Σαν ακροβάτης
δεν ξέρεις πώς να φτάσεις
στα ύψη που κοιτάμε
Ζητάς προφάσεις
και τρέχεις να προφτάσεις
τα χρόνια που κυλάνε

Σε ένα σύρμα ισορροπία
και η ζωή μας ουτοπία
σταθερά

O γιος

Ήταν μονάχα έξι χρόνων
και στόχος έγινε των πόνων
στο μεροκάματο οι δικοί του
εκείνος σπίτι κι η αδελφή του.

Ψωμί ξερό για καλημέρες
το γκάζι μύριζε από μέρες,
η Μάρω ακόμα τραγουδούσε -
σε λίγο η μάνα θα γυρνούσε

Κάτι την έκανε να τρέχει,
όνειρο λέει είδε πως βρέχει
σε μαύρη γη ερημωμένη
και πως εκείνη ήταν κλαμμένη

Της έκλεισε ο παππάς το δρόμο,
σταυρό της έκανε στον ώμο
'μην πας' - της είπε - 'δε θ’αντέξεις
σαν από θαύμα ζει κι ο Αλέξης'

Ο γιος της έτρεξε με ορμή
σαν φλόγες φτάσαν στο κορμί
να σώσει τη μικρή ζωή του -
πώς να σκεφτεί την αδελφή του;

Πέρασαν χρόνια εικοσιδύο
ο Αλέξης ζει και για τους δύο
ψηλά σε ρόδες σηκωμένες
και σύριγγες κάτω σπασμένες

Σπίτι ο πατέρας ξενυχτάει
συχνά με το κρασί ξεχνάει
«Δεν έχω γιο, μόνο μια κόρη»
και ο Αλέξης πίσω απ' το στόρι.

Τάμμυ
21 Μαρτίου 2009